Heves mi Hedef mi?

Hedeflerimiz Heves mi Oldu?

 

Gözlerinizi kapattığınızda zihniniz size iki görsel sunar: anılarınız ve hayalleriniz. Hayal kurmadan bir yaşam sürdüren birine hiç rastladınız mı? Ya da hiç anısı olmayan? Bu pek mümkün değil. Düşlerimiz bazen bir düş olarak kalmakla yetinmez ve bizim için bir anıya dönüşebilir. Bazense yıllarca bir hayalin peşinde koşsak bile, yaklaşamadığımızı çok geç fark ederiz. Zamanla gerçekleşmesini umduğumuz hayaller gerçekleşmediğinde her insan gibi hayal kırıklığına uğrarız. Başarısız olduğumuzu gerçekten hissettiğimizde ise suçlayacak hedefler buluruz kendimize. Bu mağdur kimi zaman 'biz' oluruz kimi zamansa çevremiz ve koşullar. Çok istediğiniz bir fakülteyi kazanamadığınızda hiç kendinizi suçladığınız oldu mu? Mesela, daha çok çalışmalıydım gibi. Diğerlerini suçlayanlarınız da olmuştur değil mi? 'Çalışma masam bile yoktu.' 'Sizin baskılarınız yüzünden stres olduğum için kazanamadım.' Kulağımıza ne kadar da aşina...

 

Gözden kaçırdığımız bir detay ortaya çıkar zamanla. O çok istediğimiz fakülteden bahsederken artık 'hedefimdi' demiyoruz. Yeni şartlarımız bize eski hedefimizi benimsemeyi de unutturur. Geçmişte belki de tek hayalimiz olan tıp fakültesinden artık, 'Aman öylesine bir hevesti, geçti gitti.' diye bahseder oluruz, burukça. Saatlerimizi, günlerimizi hatta aylarımızı uğruna feda ettiğimiz hayallerimiz gerçekleşmeyince onlara heves demek, belki de farkında olmadan başarısızlık duygusunu bastırmak için kullandığımız bir savunma mekanizması. 

 

           Bir üniversite kazanma sınavı, bir iş başvurusu, bir tatil rezervasyonu, sevdiğiniz kişiyle çıkacağınız bir akşam yemeği ve daha niceleri... Heves miydi gerçekten? Yoksa 'hayal' miydi? Anılarımız ve hayallerimiz bizi biz yapar. Onlardan korkmamalı, onları dönüştürmemeliyiz. Geçmiş ümitlerimize sahip çıkmak, geleceğimizin inşasında öz güvenimizin toprağındaki çiçeklere su vermek gibidir.

 

Çiçeklerinizi ihmal etmeyin.